Logobestanden uitgelegd: SVG, PNG, EPS of PDF?

Vector of pixels: het belangrijkste verschil

Er zijn twee soorten logobestanden. Een vectorbestand bestaat uit lijnen en vormen die met wiskunde worden beschreven. Je kunt het zo groot maken als je wilt, het blijft scherp. SVG, EPS en de meeste PDF’s van een logo zijn vectorbestanden.

Een pixelbestand bestaat uit een raster van kleine puntjes. PNG en JPG zijn pixelbestanden. Maak je zo’n bestand groter dan het is, dan wordt het wazig of blokkerig. Kleiner maken gaat wel goed.

Vuistregel: het origineel van je logo is altijd een vectorbestand. Pixelbestanden maak je daarvan, in de maten die je nodig hebt. Andersom lukt niet zonder kwaliteitsverlies.

Welk bestand gebruik je waarvoor?

Bijna elke toepassing past in een van deze vakjes:

• SVG. Voor websites en apps. Het bestand is klein, blijft scherp op elk scherm en werkt in alle moderne browsers. Ook ontwerpers en webbouwers werken er graag mee.
• PNG. Voor Word, PowerPoint, e-mailhandtekeningen en social media. Kies een PNG met transparante achtergrond, dan staat je logo niet in een wit blok op een gekleurde dia.
• PDF of EPS. Voor drukwerk, zoals visitekaartjes, folders, borden en beursmateriaal. Drukkers vragen vaak om een van deze twee. Lever ze in de drukwerkkleuren aan.
• JPG. Liever niet voor je logo. Een JPG heeft geen transparante achtergrond en verliest bij elke bewerking een beetje scherpte. Rondom letters zie je dan vlekjes.

De varianten die in je logopakket horen

Naast het bestandsformaat telt de variant. Eén logo past zelden overal. Een goed logopakket heeft daarom een paar vaste versies:

• Primair logo. De standaardversie in kleur, voor de meeste toepassingen op een lichte achtergrond.
• Wit of negatief. Voor donkere achtergronden en foto’s. Zonder deze versie gaat iemand zelf het logo inkleuren.
• Zwart. Voor kranten, stempels, eenvoudige formulieren en drukwerk in één kleur.
• Liggend en staand. Een brede versie voor websites en briefpapier, een compacte versie voor vierkante plekken.
• Icoon of beeldmerk. Het symbool zonder tekst, voor profielfoto’s op social media en kleine plekken.
• Favicon en app-icoon. Het kleine plaatje in een browsertabblad of op een telefoon. Dat vraagt om een vereenvoudigde versie die op heel klein formaat leesbaar blijft.

Bestandsnamen die iedereen snapt

Een logopakket werkt alleen als mensen het juiste bestand kunnen vinden. Namen als ‘logo_def_v3_nieuw.png’ helpen niemand. Kies één vaste opbouw en houd je eraan, bijvoorbeeld: merknaam, variant, kleur, formaat.

Zo krijg je namen als ‘organisatie-liggend-wit.svg’ of ‘organisatie-icoon-kleur.png’. Gebruik kleine letters en koppeltekens, zonder spaties. Laat datums en woorden als ‘definitief’ weg. Die kloppen na de volgende update niet meer.

Zet in je mappen ook een scheiding tussen scherm en print. Dan pakt een collega die een presentatie maakt niet per ongeluk het drukwerkbestand, en andersom.

Zo stel je een klein logopakket samen

Je hoeft niet elke denkbare combinatie te maken. Begin met wat je organisatie echt gebruikt. Vraag het origineel op bij de ontwerper of het bureau dat je logo maakte. Dat is meestal een AI-, EPS-, PDF- of SVG-bestand.

Maak daarna per variant een SVG en een PNG met transparante achtergrond. Voeg voor drukwerk een PDF of EPS toe. Maak de PNG’s ruim groot, zodat ze ook op een groot scherm scherp blijven. Kleiner maken kan iedereen zelf.

Zet er een korte uitleg bij: welk bestand voor welk doel. Eén regel per formaat is genoeg. Dan hoeft niemand meer te raden of te bellen.

In BeterMerk staat elke logo-variant in de asset hub, in de bestandsformaten die bij je merk horen: primair, icoon, wit, zwart en drukwerk. Je kopieert een logo-URL voor je website of e-mailhandtekening, en favicon- en app-iconen maak je er direct uit. Met versiebeheer verdwijnen oude logo’s uit beeld.